STAP voor STAP

Ik parkeer mijn auto en zucht eens diep. Daar gaan we weer. Vol goede moed ben ik deze ochtend opgestaan. Vandaag ga ik echt proberen die positieve energie vast te houden! Al weken, misschien al wel maanden voel ik de energie uit mijn lichaam weglopen zodra ik de drempel overstap van kantoor. En misschien al wel jaren, ik weet niet eens meer wanneer dat begonnen is, is er dat stemmetje in mijn hoofd op de achtergrond die zegt dat ik niet gelukkig ben met deze baan, dit werk. Dat ik wat anders moet gaan doen. Dat stemmetje wat mogelijkheden schetst, die allemaal beter zijn (en voelen) dan dat wat ik nu doe: Planeconoom zijn.

En nu de laatste tijd krijgt dat stemmetje steeds meer vat op mij. Iets wat ik niet wil! Ik duw de gedachten weg en verman mezelf. De standaard zinnen dwarrelen door mijn hoofd. Ik heb deze baan nodig want ik heb een koophuis. Ik ben alleen en ik moet mijn hypotheek betalen. Het is toch best leuk? De collega’s zijn in ieder geval supertof. Hoe erg is het nu allemaal? En met die gedachten stap ik opnieuw de drempel over van mijn kantoor. Het is nog vroeg, pas half 8. Er zijn nog geen collega’s. Vasthouden, vasthouden die positieve gedachten, maan ik mijzelf nog maar eens toe.

Mijn computer start op. Ik zie de actielijst voor vandaag. Ik voel me leeglopen. Eerst maar eens koffie halen. Opnieuw terug achter mijn bureau. Het lukt me niet. Het voelt zo onzinnig allemaal als ik naar mijn to-do-list kijk. Opnieuw pep ik mijzelf op. Maar de energie waarmee ik deze ochtend opstond is weg. En hoe ik het ook probeer, ik kan hem niet meer vinden. Ik word overspoeld door een golf van leegte. Paniek welt op. Hoe ga ik dit in vredesnaam volhouden. Wat moet ik doen? Iets in mij weigert in actie te komen deze ochtend en te doen wat ik altijd doe: verstand op nul en beginnen aan de actielijst. Het lukt me niet meer. Ik blokkeer. De enige optie die ik op dat moment zie is mijn computer uitzetten. Mijn jas pakken en weglopen. Hier weg. Zo snel mogelijk. Weg van die leegte in mijn hoofd. Weg van dat gevoel van onzinnigheid. Weg van deze overweldigende paniek. Er is nog maar een kwartier voorbij sinds ik binnenliep.

Ik zit opnieuw in mijn leaseauto. Waar kan ik heen? Wat moet ik doen? En dan realiseer ik me dat een vriendin van mij thuis zit. Ze is met zwangerschapsverlof. Om 8 uur in de ochtend bel ik bij haar aan. Natuurlijk is ze verbaasd. Snikkend zit ik op de bank. Wat gebeurd er met mij? Waarom lukt het me niet om die knop om te zetten, gewoon aan het werk te gaan? Net als ieder ander. Ik doe mijn verhaal. En langzaam wordt het wat rustiger in mij. Ik weet nu dat ik actie moet ondernemen. Dat het zo niet langer kan.

En dan ineens komt er een gedachte in mij op… Het is niet meer te stoppen. Ik weet ik het! Ik heb een spaarrekening! Ik ga ontslag nemen! En deze gedachte geeft zo ontzettend veel ruimte en mogelijkheden dat op dat moment mijn angst, paniek en leegte als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik zie een opening!! En een opening die zo ontzettend goed voelt dat ik direct opspring, mijn vriendin een knuffel geef en voor de derde keer die ochtend in de auto stap. Op weg naar huis.

In de auto voel ik me zo opgetogen en blij dat ik zingend naar huis rij. In mijn hoofd zet ik alle opties naast elkaar. Maar ik blijf terugkomen op dit zo fantastische idee: ik neem ontslag. Ik ga mijzelf ruimte geven om te ontdekken wat ik wél wil gaan doen. Waar ik wél blij van wordt. Wat een energie, wat een vreugde geeft deze gedachte. Ik realiseer me dat het vandaag 30 augustus is. Ik moet snel zijn. Morgen mijn ontslag indienen zodat ik per 1 oktober VRIJ ben.

En dat is wat ik deed. Afgelopen 31 augustus, precies 11 jaar geleden. En het is de beste beslissing geweest die ik ooit heb genomen. Destijds, mijn allereerste beslissing in mijn 32 jarige leven die helemaal uit mijzelf kwam, een beslissing waar ik voor 1000% achter stond en niemand kon mij stoppen. Wat een gevoel! Ik ben ruim 3 maanden thuis geweest. Heb geleefd van mijn spaargeld. Niet dat ik daarna wist wat ik wél wilde gaan doen. Dat heeft zeker nog een aantal jaren geduurd. Maar die bewuste stap naar vrijheid gaf me zoveel kracht en vertrouwen dat ik daarna nooit meer bang ben geweest om een volgende stap te zetten.

Terugkijkend is mijn ontslag destijds het kantelpunt geweest. Steeds vaker luisterde ik vanaf toen naar dat stemmetje in mijn hoofd. En ook al ben ik daarna nog regelmatig vastgelopen, ingesleten patronen zijn lastig te kantelen ;-), altijd lukte het me om weer een volgende stap te zetten. De stilte opzoeken, mijzelf afvragen, welke volgende stap kan ik nu zetten, wat klopt? Soms een lastige stap, soms een makkelijke. Maar welke stap ik ook zette, altijd voelde het goed om gewoon een stap te zetten.

En nu 11 jaar later, na heel veel kleine en soms grote stappen, doe ik dingen die ik toen in de verste verte niet voor mogelijk had gehouden. Geen enkele gedachte van toen kwam ook maar in de buurt van dat wat ik nu doe. En ik realiseer me, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu.

Ik heb geen idee waar ik over een jaar ben, laat staan over 11 jaar... Wat ik dan doe en hoe ik dan leef. En dat maakt ook niet uit. Zo lang ik steeds opnieuw een volgende stap zet die NU op dit moment juist voelt weet ik dat er precies dat gebeurd wat er nodig is. Stap voor stap.