Totdat ik besefte dat ik een speelbal was geworden van mijn eigen gedachtenstroom

Vanmorgen tijdens mijn fietskoeriers ronde ontdekte ik iets belangrijks. Zo al fietsend tegen de wind in die behoorlijk koud en pittig was merkte ik dat ik aan het klagen en zeuren was tegen mijzelf, tegen de wind en tegen de zware pakketten in de bakfiets. En ik moest ook nog naar die klant die helemaal uit de route ligt, uiteraard precies zo gesitueerd dat ik niet eens profijt had van de wind die vooral aan de zijkant blies. Als die wind er maar niet was, als die pakketten maar wat lichter waren, als dit, als dat… zo gingen mijn gedachten, ik merkte dat ik boos werd en daardoor harder ging trappen, waardoor ik nog vermoeider raakte.

Totdat ik besefte… dat ik een speelbal was geworden van de omstandigheden en ik mijzelf liet meeslepen in mijn automatische gedachtepatronen met als gevolg: stress, onrust, frustratie en boosheid. Ik haalde de hele wereld erbij…

En net als wat ik mijn deelnemers in de mindfulness training dan leer: keer terug naar je ademhaling en omarm het huidige moment, zonder oordeel. Keerde ik op dat moment terug naar mijn ademhaling en glimlachte. Ik zag mijzelf ineens vechten tegen alle elementen waar ik geen grip op had en ook nooit zou hebben. De wind is wat hij is, de pakketten heb ik niet voor het uitkiezen en de klanten zullen echt niet verhuizen naar een plek waar altijd wind mee is…

Dus op dat moment omarmde ik de tegenwind, de zware pakketten en de klant die zo ver weg ligt. Feitelijk veranderde er niets, alleen mijn houding richting de omstandigheden veranderde. En werkelijk: het leek wel of ik vloog!